Başardın mı çocuk?

Korkuyorsun çocuk, duyacakların içine dokunursa diye korkuyorsun. Yaşam çok da başaçıkabildiğin bir şey değil aslında, yüzüne bunun çarpılmasından korkuyorsun. Bir büyükşehirde, bir plazada, yüksek bir mevkide gayet kendinden emin bir yüz ifadesiyle duruyorsun. Duruyorsun da sanki hareket etsen kaygan zeminde yere düşecek gibisin. Doğru ya yüksek mevkilerde zeminler hep çok kaygan. Başarın muazzam çocuk, buna şüphe yok. Yok? Her sabah o güvenlikli kapıdan giriyorsun, herkes sana selam veriyor, sen mütevazı bir yönetici edası ile herkese gülümsüyorsun, kimi zaman bazı çalışanların omuzlarına dokunuyorsun geçerken, yöneticilik seminerlerinin birinde duymuştun bu jesti. Çalışanlarla aranızda güven bağı inşa etmenin küçük detaylarındandı bu hareketler. Ne demişti semineri veren adam? “Gülümse, göz teması kur, onayla.” Hep uyguladın değil mi bu ipuçlarını? Ne oldu peki? Neden mutlu değilsin? Çok uğraş verdin buraya gelmek için, saklambaç oynamaya çıkmadın arkadaşlarınla, körebede ebeye dokunup kaçmadın seni tutmasından duyduğun telaşla, ilk sevgiline bile yeterince vakit ayıramadın, öyle ya her gün 500 soru çözmen gerekiyordu en az. Keza üniversitede de farklı olmadı yaşantın.  Ne oldu peki? Neden mutlu değilsin? Olmak istediğin yer tam da burası değil miydi? Yoksa sen bir yalanı mı yaşadın çocuk? Kim söyledi sana bu yalanı? Ne zaman inandın yalanlara? Ve en çok bu yalanı sürdürmek zorunda kalmak mı acıtıyor canını? Yoksa böyle bir zorunluluk olmadığını ama vazgeçecek kadar cesaretininse hiç olmadığını bilmek mi? Çalışmaktan başka bir şey öğrendin mi hiç çocuk? Gülmeyi, sevmeyi, kavga etmeyi, küfretmeyi? Başarmaktan başka şeyi öğrendin mi? Sen şimdi başardın mı çocuk?